Της Μπλιατκα Θεοφανής

Παραδοσιακά η δομή του ελληνικού πολιτικού συστήματος μετά την Μεταπολίτευση χαρακτηριζόταν από έντονο δικομματισμό και εναλλαγή των κυβερνήσεων από τα δύο ηγεμονικά κόμματα εξουσίας την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ωστόσο ήδη από τις βουλευτικές εκλογές του 2009 υπάρχουν τάσεις αποδυνάμωσης του συγκεκριμένου ισχυρού σχήματος δίνοντας ώθηση σε μικρότερα πολιτικά κόμματα όπως ο Συνασπισμός  να αναδειχθούν στον εγχώριο πολιτικό στίβο. Αδιαμφισβήτητα η οικονομική κρίση και η υπογραφή των Μνημονίων προκάλεσε σοβαρή κρίση στον ελληνικό μεταπολιτευτικό δικομματισμό καθώς τα πολιτικά κόμματα εξουσίας δεν είναι ικανά να θέσουν σε εφαρμογή ένα κοινωνικό συμβόλαιο υπέρ της κοινωνικής πλειοψηφίας, Τα κόμματα της Αριστεράς θα ενισχύσουν την δυναμική τους διότι θα είναι σε θέση να αφουγκραστούν τις κοινωνικές ανάγκες του Ελληνικού λαού. Παρά ταύτα την ίδια χρονική περίοδο – αυτή της οικονομικής κρίσης- , παρατηρείται αισθητή άνοδος των ακροδεξιών πολιτικών μορφωμάτων με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Χρυσή Αυγή η οποία αποτελεί ενοποίηση νεοφασιστικών, νεοναζιστικών και εθνικιστικών πολιτικών ομάδων.

Έτσι από τις εκλογές του 2012 και μετά η ακροδεξιά αποτελεί μια σταθερά του ελληνικού κομματικού συστήματος. Οι βουλευτικές εκλογές του 2015 αναδεικνύουν την κυβερνητική συνεργασία μεταξύ ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ΑΝ.ΕΛ. δίνοντας τέλος στον πολωμένο δικομματικό σύστημα. Κατά γενική ομολογία η διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. την περίοδο 2015-2019 στερεώθηκε σε μια βασική αντίφαση η οποία έγκειται γύρω από το ζήτημα των Μνημονίων καθώς βασική προ-κυβερνητική θέση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θεωρούνταν το τέλος της μνημονιακής λιτότητας. Οι συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές βάζουν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο περιθώριο και έτσι στις βουλευτικές εκλογές του 2019 αλλά και του 2023  ηττάται από την Νέα Δημοκρατία. Γενικότερα η διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας συντελεί μια ολική αλλαγή της κρατικής δομής δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα οικονομικά συμφέροντα ενώ ταυτόχρονα παραμερίζονται οι παροχές κοινωνικού κράτους και κοινωνικής πρόνοιας.

Πλέον η ηγεμονία της Νέας Δημοκρατίας μοιάζει σχεδόν ακλόνητη και αδιάσπαστη διεκδικώντας σταδιακά και το Κέντρο. Ωστόσο παράλληλα αναδεικνύονται ακροδεξιά συντηρητικά πολιτικά μορφώματα όπως οι Σπαρτιάτες, η Νίκη και η Ελληνική Λύση τα οποία θεωρούνται πολιτικά χειραφετημένα από το ηγεμονικό κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Άραγε θα υπάρξει ένας ισχυρός πολιτικός συγκερασμός -κυρίως από τα αριστερά πολιτικά κόμματα – ο οποίος θα είναι ικανός να δώσει τέλος στην ταχεία ανάδειξη της ακροδεξιάς η οποία κατέχει το 10% του σημερινού εκλογικού συστήματος αλλά και στην ηγεμονικότητα της Νέας Δημοκρατίας ;